ရှမ်းပြည်နယ်အတွင်း စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းသစ်များ ပုံပေါ်လာနေချိန် ထောင်ပေါင်းများစွာ အိမ်မပြန်နိုင်ဘဲ နေရပ်စွန့်ခွာ‌နေရဆဲ

မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ ကုလသမဂ္ဂဌာနေညှိနှိုင်းရေးမှူးနှင့် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ ညှိနှိုင်းရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တာ ခြောက်လအကြာမှာတော့ ဂွင်လူးဝစ်စ်ဟာ အပြောင်းအလဲတွေ ရှိနေတဲ့ ရှမ်းပြည်နယ်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပါတယ်။ 

UN80 လုပ်ငန်းစဉ်သစ်တွေအရ ကုလသမဂ္ဂရဲ့ လုပ်ငန်းညှိနှိုင်းမှုတွေကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ပြည်သူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကလည်း လိုက်ပါ ပြောင်းလဲနေတာဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအပြောင်းအလဲတွေထက် ပိုအရေးကြီးတာကတော့၊ ဒီခရီးစဉ်အတွင်းမှာ အစီရင်ခံစာတွေ၊ ကိန်းဂဏန်းတွေနဲ့ အပြည့်အဝ ဖော်ပြလို့မရနိုင်တဲ့ ခက်ခဲကျပ်တည်းမှုတွေနောက်က ဒေသခံတွေရဲ့ ဘဝအခြေအနေမှန်တွေကို သူမကိုယ်တိုင် အနီးကပ် မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ရှမ်းပြည်နယ်အနှံ့မှာ အဲ့ဒီလို လက်တွေ့ ဘဝအခြေအနေတွေကို နေ့တဓူဝ ကိစ္စကလေးတွေတိုင်းမှာ မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ အခုလည်းမိုးဦးစကျလာပြီဆိုတော့ စိတ်သက်သာရာရလာသလိုရှိပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း မိုးများရင် ရေကြီးတတ်တာမို့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက ရှိနေပြန်ရော။ ညဘက်ဆိုရင်လည်း ညမထွက်ရအမိန့် မရှိတဲ့နေရာတွေမှာတောင် လူသွားလူလာ နည်းသွားပါတယ်။ အရင်က အင်းလေးကန်မှာ ခရီးသွားလုပ်ငန်းတွေနဲ့ အရမ်းစည်ကားခဲ့တဲ့ ညောင်ရွှေမြို့မှာဆိုရင်လည်း ဆိုင်တွေကပိတ်၊ လမ်းတွေကလည်း တိတ်ဆိတ်နေတာကို ကြည့်ရင် တစ်နိုင်ငံလုံး ကြုံတွေ့နေရတဲ့  အကျပ်အတည်းကို သိသာစေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒေသခံ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို လက်တွေ့ကျပြီး  ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာစေမယ့် နည်းလမ်းတွေကို ရှာဖွေပြီး ပြည်လည်ထူထောင်နေကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။

ပြာပင်ရွာမှာဆိုရင် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ဆောင်ရွက်နေကြတာပါ။ အဲ့ဒီမှာ ဖွဲ့ထားတဲ့ ရပ်ရွာဖွံ့ဖြိုးရေးကော်မတီမှာဆိုရင်လည်း အဖွဲ့ဝင် ထက်ဝက်ကျော်က အမျိုးသမီးတွေဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကော်မတီဟာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချမှတ်တဲ့နေရာတင်မကဘဲ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး  ယုံကြည်မှုတွေ ပြန်တည်ဆောက်ဖို့နဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်မှုရှိလာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးတဲ့ နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာပါတယ်။ အသက် ၇၃ နှစ်အရွယ် အဖွားတစ်ဦးဆိုရင် အရင်ကလို ကြားပွဲစားတွေရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုကနေ လွတ်လွတ်ကင်းကင်းနဲ့ အခုဆို တစ်ပတ်ကို နာရီအနည်းငယ်လောက်ပဲ ရက်ကန်းရက်တာကနေ ဝင်ငွေရနေပါပြီ။ ဒါဟာ နည်းပါးပေမဲ့ သင့်တင့်တဲ့ ပုံမှန်ဝင်ငွေလို့ ဆိုရမှာပါ။ ဒါတွေဟာ စီမံကိန်းသက်သက်တင် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ ဂုဏ်သိက္ခာပိုင်းဆိုင်ရာ ထင်သာမြင်သာရှိမှုဖြစ်ပြီး ဒေသခံတွေကလည်း ဒီလုပ်ငန်းတွေကို ရေရှည်တည်တံ့အောင် လုပ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြပါတယ်။ ကုလသမဂ္ဂ ဖွံ့ဖြိုးမှု အစီအစဉ် (UNDP)ရဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေကို အခြေခံပြီး သူတို့ဘဝတွေကို ဆက်ပြီး တည်ဆောက်သွားကြမှာပါ။

နေရပ်စွန့်ခွာရမှုများနောက်ကွယ်က လူမှုဘဝပေးဆပ်မှုများ

ပဋိပက္ခတွေကြောင့် လူအများအပြား နေရပ်စွန့်ခွာထွက်ပြေးနေရတဲ့ အနီးနားက ကယားပြည်နယ်မှာတော့ အခြေအနေက တစ်မျိုးဖြစ်နေပြန်ပါတယ်။ အဖိုးအိုတစ်ဦးကဆိုရင် “ဖယ်ခုံတစ်မြို့နယ်လုံး နေရပ်စွန့်ခွာထွက်ပြေးနေရတာ” ဆိုပြီး အခြေအနေဘယ်လောက်ဆိုးလဲ ဆိုတာကို အရှိအတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ တချို့မိသားစုတွေ ဖယ်ခုံကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လာနေကြပြီဆိုပေမဲ့၊ အများစုကတော့ သူတို့ရဲ့ဘဝတွေကို ပြန်စတင်ဖို့ အကူအညီတွေ လိုနေဆဲဖြစ်ပါတယ်။ အဖိုးရဲ့စကားဟာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ထင်ဟပ်နေတာပါ။ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ခန့်မှန်းခြေ နေရပ်စွန့်ခွာနေရသူပေါင်း ၃ ဒသမ၇ သန်းရှိရာ ရှမ်းပြည်နယ်မှာ ၁၂၆,၀၀၀ခန့် ရှိနေပြီး အများစုကတော့ ကယားပြည်နယ်ကနေ နေရပ်စွန့်လာကြသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

နေရပ်ပြန်ချင်စိတ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းပြနေပါစေ၊ မိသားစုတွေမှာ အခက်အခဲပေါင်းစုံနဲ့ရင်ဆိုင်နေရတာပါ။ နယ်မြေက မအေးချမ်းသေးတာ၊ မြေမြှုပ်မိုင်းနဲ့ မပေါက်ကွဲသေးတဲ့ လက်နက်ခဲယမ်းတွေရှိနေတာ၊ အိမ်တွေဖျက်ဆီးခံထားရတာအပြင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းနဲ့ အခြေခံဝန်ဆောင်မှုတွေ မရှိတော့တာမျိုးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။  

“လူတွေကတော့ ကျွန်မတို့ကို အကူအညီတွေရလို့ ဒီမှာနေ နေကြတယ်လို့ ထင်နေကြတာ။ တကယ်တော့ အိမ်တွေမရှိတော့ရင်တောင် ကိုယ့်အိမ်ကိုဘဲ ပြန်ချင်ကြတာပါ” လို့ နေရပ်စွန့်ခွာနေရသူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ရင်ဖွင့်ခဲ့ပါတယ်။

လူအတော်များများအတွက်ကတော့ နေရပ် ပြန်မလား၊ မပြန်ဘူးလားဆိုတာထက် ဘယ်တော့ပြန်ရမလဲ၊ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာ ပြန်ရမလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးနေပါတယ်။ တချို့ကတော့ နေရပ်ပြန်နေကြပြီဆိုပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုပြန်တာဟာ အမြဲ ဘေးကင်းလုံခြုံတာမျိုး၊ ရေရှည်အဆင်ပြေတာမျိုး မဟုတ်သလို၊ ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအလျောက် ပြန်နေကြတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

ဒေသခံတွေအတွက်ကတော့ နယ်မြေအေးချမ်းဖို့၊ အခြေခံဝန်ဆောင်မှုတွေရဖို့နဲ့ ဘဝကို  ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ လိုအပ်နေတာပါ။ ဒါတွေမရှိဘဲနဲ့ နေရပ်ပြန်ကြမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ ကိုယ့်စိတ်ရင်းနဲ့ကိုယ် ပြန်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဖိအားတွေကြောင့် ပြန်ရတာမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ မိသားစုတွေဟာ အရင်ကလို ဒါမှမဟုတ် အရင်ကထက် ပိုဆိုးတဲ့  အခြေအနေမျိုးတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ရင်ဆိုင်ရဖို့ ရှိနေပါတယ်။ ရောက်ခဲ့တဲ့နေရာတိုင်းလိုလိုမှာ အထိခိုက်လွယ်ဆုံးသူတွေထဲပါဝင်တဲ့ မသန်စွမ်းသူတွေကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်တဲ့ ကလေးငယ်လေးတွေတောင် ပါဝင်နေတာပါ။ သူတို့အတွက် အထူးပြုစောင့်ရှောက်မှုတွေနဲ့ အားလုံးပါဝင်ခွင့်ရတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေဦးမှာပါ။ အများစုကတော့ ငယ်စဉ်ကတည်းက လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ဖယ်ကြဉ်တာ၊ နှိမ်ချဆက်ဆံခံရတာနဲ့ အခွင့်အလမ်း နည်းပါးတာမျိုးတွေကို ရင်ဆိုင်နေကြရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အားလုံးပါဝင်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကနေ ဘယ်လို ရလဒ်ကောင်းတွေ ထွက်လာနိုင်သလဲဆိုတာကို ပြနေတဲ့ လက္ခဏာရပ်တွေလည်း ရှိနေပါတယ်။ ကုလသမဂ္ဂ ကလေးများ ရန်ပုံငွေအဖွဲ့ (UNICEF) ရဲ့ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ ဖွင့်ထားတဲ့ အင်းလေး အမွေအနှစ်ကျောင်းမှာဆိုရင် အများစုက နေရပ်စွန့်ခွာလာတဲ့ မိသားစုတွေထဲက မသန်စွမ်းကလေးငယ်လေးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီအောင် သေချာပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပညာသင်ကြားခွင့် ရနေကြပါပြီ။ ဒီလို အားလုံးပါဝင်နိုင်အောင် ဖန်တီးပေးထားတဲ့ နေရာမျိုးတွေဟာ စာသင်ပေးရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကလေးတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးတာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိလာစေတာ၊ နောက်ပြီး တခြားကလေးတွေနဲ့ တန်းတူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပါဝင်လှုပ်ရှားနိုင်အောင်လည်း ကူညီပေးပါတာတွေ ပါဝင်ပါတယ်။

မိဘတွေအတွက်လည်း သူတို့ရဲ့ကလေးတွေကို နွေးနွေးထွေးထွေး လက်ခံကြိုဆိုပြီး ကူညီပေးနေတာ၊ ပညာသင်နိုင်တာတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ သူတို့ဘဝအတွက် တိုးတက်မှုအသစ်တွေ၊ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်မှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်အသစ်တွေကို ပြန်ပြီး ရရှိလာစေပါတယ်။

ရှေ့ဆက်သွားမည့် လမ်းစဉ်အပေါ် ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း

ဒီခရီးစဉ်ကနေ ထင်ထင်ရှားရှား သိလိုက်ရတဲ့ အချက်တစ်ခုကတော့ ရေတိုစီမံကိန်းတွေလောက်နဲ့ပဲ ကုစားပေးနေလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဒေသခံတွေနဲ့ စကားပြောကြည့်တဲ့အခါမှာလည်း သူတို့ဟာ အကူအညီပစ္စည်းတွေကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေချင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ ညှိနှိုင်းရေးမှူးက ခပ်စိပ်စိပ် ကြားခဲ့ရပါတယ်။ တကယ်တမ်း သူတို့လိုချင်တာက ဘဝကို  ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးအစစ်အမှန်တွေပါ။ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတွေ ရချင်ကြတယ်၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ချင်ကြတယ်၊ နောက်ပြီး ရေရှည်အတွက် ခိုင်မာတဲ့ လမ်းစတစ်ခုကို သူတို့ တောင်းဆိုနေကြတာပါ။ ဒေသခံ မိတ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းတွေကလည်း ဒီအချက်ကိုပဲ ထောက်ပြကြပါတယ်။ စီမံကိန်းတွေ ရေးဆွဲတဲ့နေရာမှာ ဒေသခံတွေကိုယ်တိုင် ပါဝင်လာမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ဘာက ပိုကိုက်ညီမလဲ၊ ဘာက ပိုပြီး ရေရှည်တည်တံ့မလဲဆိုတာကို ပိုသိနိုင်သလို၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပြန်ရလာစေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အကူအညီပေးနိုင်မယ့် အရင်းအမြစ်တွေက နည်းပါးလာပြီး လိုအပ်ချက်တွေကတော့ တိုးသထက်တိုးလာနေတဲ့ ဒီအချိန်မှာ ပိုပြီး စနစ်တကျချိတ်ဆက်ဆောင်ရွက်ဖို့က တကယ်ကို အရေးကြီးနေပြီဆိုတာ မြေပြင်အခြေအနေတွေက ဖော်ပြနေပါတယ်။ ဖိအားတွေကလည်း စပြီး ရှိလာနေပါပြီ။တချို့နေရာတွေမှာ အကူအညီတွေက ဟန်ချက်ညီညီ မရောက်တာမျိုးရှိတော့ နေရပ်စွန့်ခွာနေရသူတွေနဲ့ သူတို့ကို လက်ခံစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ဒေသခံတွေကြားမှာ ဆက်ဆံရေး တင်းမာမှုတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ အလှူငွေရရှိမှုကလည်း လျော့နည်းလာတဲ့အတွက် ဘယ်သူ့ကို အရင်ဦးစားပေးမလဲဆိုတာ ခက်ခက်ခဲခဲ ဆုံးဖြတ်နေရပြီး အဲဒီကြားထဲမှာ တချို့အိမ်ထောင်စုတွေကတော့ လျစ်လျူရှုခံရတော့မယ်ဆိုတဲ့ ထိခိုက်နိုင်ခြေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပါတယ်။

ဒါတွေအားလုံးဟာ သွားလာခွင့် ကန့်သတ်ချက်တွေရှိနေပြီး အကူအညီတွေ နေရာတိုင်းကို  အညီအမျှ မရောက်နိုင်သေးတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ဖြစ်ပွားနေတာဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ လတွေအတွင်းမှာ တချို့နေရာတွေကို ပိုပြီးရောက်ရှိနိုင်တဲ့အတွက် တိုးတက်မှုအစပျိုးတဲ့ လက္ခဏာလေးတွေ ရှိလာတယ်ဆိုပေမဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကတော့ ရှိနေဆဲဖြစ်လို့ စိတ်သွားတိုင်းကိုယ်မပါနိုင်သေးပါဘူး။ သတင်းစကားကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ကုလသမဂ္ဂအနေနဲ့ ပြည်သူတွေကို တကယ်ထိထိရောက်ရောက် ကူညီနိုင်ဖို့ဆိုရင် ဝေးလံခေါင်ဖျားပြီး သွားရလာရခက်တဲ့ နေရာတွေအပါအဝင် နိုင်ငံအနှံ့ သွားလာလုပ်ဆောင်နိုင်ခွင့် ရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ဘိန်းအစားထိုး လုပ်ငန်းတွေကြောင့်ပြောင်းလဲတိုးတက်လာနေမှုများ

ပအိုဝ်းကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသထဲက သွားလာရခက်ခဲတဲ့ ဟိုပုံးမြို့မှာဆိုရင် ကုလသမဂ္ဂ မူးယစ်ဆေးဝါးနှင့် ပြစ်မှုဆိုင်ရာရုံး (UNODC) က ဦးဆောင်ပြီး ဒေသခံတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကာ  ရေရှည် အကျိုးရှိမယ့် ကော်ဖီစိုက်ပျိုးရေးအပါအဝင်  ရေရှည်တည်တံ့မယ့် ဘိန်းအစားထိုး လုပ်ငန်းတွေ တိုးမြှင့်ဆောင်ရွက်နေပါတယ်။

ဒီအစီအစဉ်မှာပါဝင်တဲ့ ရွာပေါင်း ၅၀က အိမ်ထောင်စု ၁,၁၂၇ စုဟာအခုဆိုရင် ကော်ဖီစိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်တဲ့လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်နေကြပြီး အရင်ကထက် ဝင်ငွေလည်း ပိုကောင်းလာသလို စားဝတ်နေရေးလည်း ပိုပြီးတည်ငြိမ်လာတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဒါဟာ စီးပွားရေးအရ အကျိုးအမြတ်ရရုံတင်မကဘဲ တခြားအကျိုးကျေးဇူးတွေလည်း ရှိနေပါတယ်။ အလုပ်အကိုင်ရှာဖို့ ထိုင်းနိုင်ငံဘက် ရွှေ့ပြောင်းသွားသူတွေ နည်းပါးသွားတာ၊ ဒေသတွင်း ဈေးကွက်တွေ ပိုခိုင်မာလာတာ၊ အနီးနားက ရွာတွေကလည်း ဒါကို စိတ်ဝင်စားလာပြီး သူတို့ခြေရာအတိုင်း လိုက်လုပ်လာကြတာမျိုးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ တောင်သူတစ်ယောက်ကတော့  အခု ကော်ဖီစိုက်တာဟာ အရင်က ဘိန်းစိုက်တာထက်  ဝင်ငွေ ၁၀ ဆ လောက်တောင် ပိုရနေတယ်လို့ ပြောပြပါတယ်။

ကော်ဖီစိုက်ပျိုးရေးအပြင် တခြားသော ဒေသခံတွေကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေလည်း စတင် အခြေတကျဖြစ်လာနေပါပြီ။ ၂၀၂၄ ခုနှစ်မှာ ဖွဲ့စည်းခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးအဖွဲ့တစ်ခုဆိုရင် မိသားစုဝင်ငွေ ပိုရအောင် ဝါးနဲ့လုပ်တဲ့ လက်မှုပစ္စည်းတွေကို ထုတ်လုပ်နေကြပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှာ  အရည်အသွေး ပိုကောင်းအောင်လုပ်ပြီး ဈေးကွက်တိုးချဲ့နိုင်ဖို့ ရည်မှန်းထားကြပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရွာကအိမ်ထောင်စုတွေ စုပေါင်းလုပ်ဆောင်တဲ့ ဒေသခံလူထုအခြေပြု သစ်တောစီမံကိန်းကလည်း နောင်တစ်ချိန်မှာ လိုအပ်မယ့် သစ်ထုတ်လုပ်ရေးအတွက်ရော၊ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းတွေ တိုးချဲ့နိုင်ဖို့အတွက်ပါ ရေရှည်စီမံကိန်းတွေနဲ့ စတင်ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလုပ်ငန်းတွေဟာ အစပျိုးရုံပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဒေသခံတွေအနေနဲ့ ဝင်ငွေရလမ်းတွေကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ရှာဖွေလာတာ၊ဒေသတွင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ ပိုအားကောင်းလာတာနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေနဲ့ပဲ ပိုပြီးခိုင်မာတဲ့ အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်နေကြပြီဆိုတာကတော့ မြင်သာပါတယ်။

“ပြည်သူတွေက ကျွန်မတို့ကို ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတာက သူတို့ကို ကူညီပေးဖို့တင်မကဘဲ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းစကိုပါ ပြပေးဖို့ဖြစ်ပါတယ်။ အခု စီမံကိန်း အတော်များများမှာ တကယ့်ကို အလားအလာကောင်းတာတွေကို တွေ့နေရပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကျိုးကျေးဇူးတွေကို လူအများကြီး ခံစားရစေဖို့ဆိုရင် ဒေသခံတွေရဲ့ အသံကို နားထောင်ဖို့ လိုသလို၊ ကုလသမဂ္ဂ စနစ်တစ်ခုလုံးကလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး အတူတကွချိတ်ဆက်ဆောင်ရွက်ဖို့ လိုပါတယ်။ ရှေ့ဆက်ရမဲ့ လမ်းက မလွယ်ကူပေမဲ့  ဒေသခံတွေကိုယ်တိုင်က သူတို့သွားချင်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကျွန်မတို့ကို လမ်းညွှန်ပြသနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် မိတ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ အလှူရှင်တွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတို့အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ပြန်လည်ထူထောင်ပေးနိုင်မယ့် ဖြေရှင်းနည်းတွေကို စုပေါင်းပြီး ဖော်ဆောင်ပေးဖို့နဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးဖို့ပဲ လိုပါတယ်” လို့ မစ္စလူးဝစ်စ်က သူမရဲ့ ခရီးစဉ်အပေါ် ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။

လူတွေရဲ့ အသက်ကယ်ဆယ်ရေး၊ ဒေသခံတွေ ပြန်လည် ထူထောင်လာနိုင်အောင် ပံ့ပိုးတာနဲ့  အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတွေကို ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ဖို့အတွက် နည်းလမ်းသစ်တွေရှာဖွေရေးတွေမှာ အတော်လေး တိုးတက်မှုတွေ ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နေရပ်စွန့်ခွာ ထွက်ပြေးနေရတာတွေနဲ့ ရှေ့ရေး မရေရာတာတွေကြောင့် ဒီရလဒ်တွေက ပျက်စီးလွယ်တဲ့ အခြေအနေမှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အမှတ်ရကျန်နေခဲ့တာကတော့ အခက်အခဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ၊ ပြည်သူတွေဟာ သူတို့ဘဝကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး အဲဒီလိုဖြစ်လာဖို့ ဘာတွေလိုအပ်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သူတို့ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေကြတာဖြစ်ပါတယ်။